432 Hz

Jedna wysokość dźwięku i nic poza tym

Nie ma niczego pod tonem ani nad nim: żadnego basu, żadnego blasku, żadnej faktury, żadnych zdarzeń. Oba uszy dostają ten sam sygnał, więc głośniki i słuchawki dają Ci to samo, i nie ma powodu sięgać po słuchawki. Goły ton albo jest dokładnie tym, czego chciałeś, albo zbyt płaski, by przy nim usiedzieć, i dwadzieścia minut nie zmieni tego, co z tych dwóch jest prawdą.

Skąd bierze się argument o 432

Strój kameralny kiedyś był decyzją lokalną. Zachowane kamertony i piszczałki organowe z osiemnastego i dziewiętnastego wieku stawiają A gdziekolwiek między wysokimi 300 a wysokimi 450, i dlatego stare instrumenty dęte często nie zgrają się ze współczesną orkiestrą. Verdi argumentował za A na 432 z praktycznych powodów dla śpiewaków, a włoski dekret rządowy przyjął to w 1884 roku. Międzynarodowa konferencja zarekomendowała 440 w 1939 roku, a ISO 16 ustaliło to w 1975 roku. Obie liczby to decyzje komisji.

Reszta historii się nie broni. Nic nie pokazuje, że 440 narzucono jako propagandę, żaden mechanizm nie łączy 432 z rezonansem Schumanna ani z żadnym pomiarem Ziemi, i żaden przegląd systematyczny ani wytyczna kliniczna nie stoi za efektami przypisywanymi tej liczbie. Zostaje wysokość odrobinę poniżej współczesnego standardu. Część słuchaczy woli, jak to brzmi, i to wystarczający powód, żeby tego słuchać.

Pojedynczy ton to nie przestrojona muzyka

Większość osób szukających 432 Hz chce muzyki transponowanej tak, żeby A lądowało tam zamiast na 440: całych nagrań przesuniętych w dół o tę jedną trzecią półtonu. Ten plik tym nie jest. To jeden ton bez niczego innego w środku, dron do pracy albo siedzenia obok, a nie coś do śledzenia.

Porównaj tę wysokość na słuch z jaśniejszym tonem 396 Hz albo dużo głębszym tonem 174 Hz, i zobacz każdy odtwarzacz przeglądarkowy na liście biblioteki dźwięków. Goły ton lepiej się słucha z szerokopasmową warstwą pod spodem, więc otwórz 432 Hz i Brązowy Szum łączą się w darmowym mikserze dźwięków i ustaw obie warstwy tak, jak chcesz.